Pierwotna a wtórna niedoczynność tarczycy

Tarczyca to jeden z najważniejszych narządów ludzkiego organizmu. Jej zadanie polega na regulowaniu całości metabolizmu. Choroby tarczycy to choroby społeczne, dlatego ich diagnostyka jest bardzo ważna.

Gruczoł ten w żadnym przypadku nie jest autonomiczny. Jego praca regulowana jest poprzez przysadkę (bezpośrednio), oraz podwzgórze (pośrednio). Te 3 narządy tworzą, więc jedną z najważniejszych osi ludzkiego ciała- oś podwzgórzowo- przysadkowo- tarczycową.

Niedoczynność tarczycy to jedno z najczęstszych schorzeń tarczycy. W większej ilości przypadków związana jest z płcią żeńską.

Kobiety powinny, więc okresowo (najlepiej raz w roku) kontrolować stężenie TSH (tyreotropina wytwarzana jest przez przysadkę). Sama analiza wyniku badania (norma to 0,4- 4,0 mIU/ l) nie jest trudna, ale warto by dokonał jej lekarz prowadzący.

  Choroba Hashimoto
choroby tarczycy

Niedoczynność tarczycy podzielić można na pierwotną oraz wtórną. Postać pierwotna związana jest uszkodzeniem miąższu tarczycy. Nieprawidłowy miąższ nie jest w stanie produkować dostatecznej ilości hormonów i w związku z tym przysadka usilnie go do tego „namawia”- co powoduje wzrost stężenia TSH. Opisana powyżej niedoczynność pierwotna jest najczęstsza. Do mniej licznych przypadków należy niedoczynność wtórna, która związana jest z uszkodzeniem wyższych pięter opisanej powyżej osi. W tych postaciach TSH jest obniżone lub w normie- dlatego należy pamiętać o tym, że obniżony poziom TSH nie zawsze oznacza nadczynności, a może wskazywać na wtórną niedoczynność tarczycy. W takich wypadkach rozstrzygające jest badanie stężenia hormonów tarczycy.

Comments are closed.